88

Czesław Miłosz
TO

Żebym wreszcie mógł powiedzieć, co siedzi we mnie.
Wykrzyknąć: ludzie, okłamywałem was
Mówiąc, że tego we mnie nie ma,
Kiedy To jest tam ciągle, we dnie i w nocy.
Chociaż własnie dzięki temu
Umiałem opisywać wasze łatwopalne miasta,
Wasze krótkie miłości i zabawy rozpadające się w próchno,
Kolczyki, lustra, zsuwające się ramiączko,
Sceny w sypialniach i na pobojowiskach.

Pisanie było dla mnie ochronną strategią
Zacierania śladów. Bo nie może podobać się ludziom
Ten, kto sięga po zabronione.

Przywołuję na pomoc rzeki, w których pływałem, jeziora
Z kładką między sitowiem, dolinę,
W której echu pieśni wtórzy wieczorne światło,
I wyznaję, że moje ekstatyczne pochwały istnienia
Mogły być tylko ćwiczeniami wysokiego stylu,
A pod spodem było TO, czego nie podejmuję się nazwać.

TO jest podobne do myśli bezdomnego,
kiedy idzie po mroźnym, obcym mieście.

I podobne do chwili, kiedy osaczony żyd
widzi zbliżające się ciężkie kaski niemieckich żandarmów.

To jest jak kiedy syn króla wybiera się na miasto
i widzi świat prawdziwy: nędzę, chorobę, starzenie się i śmierć.

To może też być porównane do nieruchomej twarzy kogoś
kto pojął, że został opuszczony na zawsze.

Albo do słów lekarza o nie dającym się odwrócić wyroku.

Ponieważ TO oznacza natknięcie się na kamienny mur,
i zrozumienie, że ten mur nie ustąpi żadnym naszym błaganiom.

___________

Czyż TO nie siedzi wewnątrz nas i tylko bardzo się staramy, by ćwiczyć ten "wysoki styl"?  Tak bowiem kręci się ten świat, powszechna zmowa w ryzach trzyma i w żelaznych szponach, by się przypadkiem nie wygadał ktoś, że oto: król jest nagi!

87

Ks. Jan Twardowski

Co to znaczy kochać?

Koniec i bomba,
Nie kochał - więc trąba
Tak przeczytała pewna dziewczynka w pamiątkowym albumie
Co to znaczy kochać?
Pomyślała sobie , że kochać - to tylko dawać.
To znaczy troszczyć się o kogoś, martwić się, czy ukochanego czasem brzuch nie boli, 
smarować komuś bułki grubo masłem, 
zasłonić szalikiem klosz od lamp, żeby żeby go światło nie raziło i nie mrugał w chorobie,
że na jednej nodze szyć mu rękawiczkę po nocach, bo podobno z niego największy zmarźlak.
Tymczasem kochać-  to nie tylko dawać, ale i przyjmować.
Przyjmować skrzywioną minę, kiedy ktoś wstanie lewą noga z łóżka. (...)
Przyjmować- to ufać,wierzyć, że Bóg daje wszystko to, co smuci, i to, co cieszy: 
słoneczny dzień, ciężkie chmury, nie mówić jednym tchem przy końcu Ojcze Nasz...
- bo właśnie "amen" nie jest nigdy złe.
Amen trzeba mówić zawsze po kropce i oddzielnie. 
Wiedzieć że Bóg widzi nawet ciemną noc, czarną mrówkę na czarnym kamieniu. 
Wiedzieć, że i ból jest czasem pożywny i smakuje.
Kochać - to nie tylko dawać ale i przyjmować.

__________________________

Znalazłam dziś ten wiersz na jednej ze stron i nie mogłam się powstrzymać.
Jak to się stało, że go czytam po raz pierwszy?
A taki zmyślny i taki trafny, że ...ojeju!

86

Ks. Jan Sochoń

Raz jeszcze

Czy możliwe, abym wiedział więcej,
niż sunąca pod mokrym liściem mrówka,
pospiesznie wykonująca rozkazy dnia.
Czy możliwe, abym chwalił istnienie,
ofiarowane w chwili równie pięknej
jak ta, gdy objęliśmy się po raz pierwszy,
zasypiając z odrobiną wieczności w sobie.
Czy możliwe, abym z Twoich darów Boże,
zbudował świat, raz jeszcze? 

_______________ 

Raz jeszcze. I kolejny, kolejny, aż do skończenia.

Bo choć stworzony jest ostatecznie, tworzy się na naszych oczach.

To taki myk czasoprzestrzenny. 

Mamy w tym współudział. 

85

Ks. Jan Twardowski

Miło

Miło się spotkać z dawną swą rozpaczą
- słuchaj stara – powiedzieć
- co się z tobą stało
wyprzystojniałaś
nie pociągasz nosem
nie jesteś już jak diabeł smutny z urodzenia
wyleczyły się rany
wykąpały cię deszcze
można jędzę pokochać gdy żyje się jeszcze

_________________

Nijak taką kochać - za dobrze się ustawiła.

84

Halina Poświatowska

  
                   *** (Pytasz - co dźwigają w jukach wielbłądy podróżne) 

                        Pytasz - co dźwigają w jukach wielbłądy podróżne  
                                             one niosą moje serce  
                                                 poprzez pustynie  
                                           kiedy odszedłeś ode mnie 
                                                   zostałam sama 
                                              pod żółtym słońcem  
                                                ziemia jest sucha  
                                               i serca ludzi puste 
                                                nie dla mnie bije
                                                 źródło tkliwości
                                                czasem cię widzę
                                        lecz wyciągniętymi rękoma
                                                   dotykam tylko
                                               mojej myśli o tobie 
                        pytasz - co dźwigają w jukach wielbłądy podróżne
                                              one niosą moje serce
                                                  poprzez pustynie. 

                           *** (Na zakurzonej drodze szukam twoich ust)
 
                                 Na zakurzonej drodze szukam twoich ust
                         schylam się i zaglądam pod każdy omszały kamień
                           w wilgotnym cieniu zwinięte krągło śpią ślimaki
                    budzę je i pytam gdzie on jest? przeciągają zaspane rogi
                              wychylają się z łupin mrużą oczy od słońca
                           i nikną nie mówiąc nic, pytam kamienia gładzę
                    Chropawą powierzchnię ciepłą spragnioną ręką, milczy
                             pytam słońca, pochyla głowę na zachód i idę
                                za słońcem na zachód żeby znaleźć ciebie.

                                               *** (Pytasz czemu...)
                                                
                                  Pytasz czemu pociąga mnie magia liczb
                                    liczbą wyrazić pragnę nieskończoność
                                          mojej tęsknoty mojej miłości

                                       chcę żeby zastygła w krysztale liczb
                                         żeby dni ślizgały się po niej jak
                                                 po diamencie słońce

                                    chcę żeby trwała nieskażona mijaniem...
________________________________________

"Dotykam tylko myśli o tobie". Tylko, czy aż?
Wszak ona jedna może nieskażona trwać. Myśl nieziszczalna...    

83

Charles Bukowski, O tak

      są gorsze rzeczy niż

           bycie samemu
ale czasem potrzeba dekad

             aby to pojąć

              i zazwyczaj

      kiedy się to pojmie

         jest już za późno

    a nie ma nic gorszego

             niż kiedy jest

                 za późno.

              __________

Nie ma nic gorszego, niż kiedy za późno. Szkoda, że najczęściej jest. 

82

                                                            
                                                     Czesław Miłosz 
                                                     Veni Creator

 Przyjdź, Duchu Święty,
zginając (albo nie zginając) trawy,
ukazując się (albo nie) nad głową językiem płomienia,
kiedy sianokosy albo kiedy na podorywkę wychodzi traktor
w dolinie orzechowych gajów, albo kiedy śniegi
przywalą jodły kalekie w Sierra Nevada.
 

Jestem człowiek tylko, więc potrzebuję widzialnych znaków,
nużę się prędko budowaniem schodów abstrakcji.
Prosiłem nieraz, wiesz sam, żeby figura w kościele
podniosła dla mnie rękę, raz jeden, jedyny.
 

Ale rozumiem że znaki mogą być tylko ludzkie.
Zbudź więc jednego człowieka, gdziekolwiek na ziemi
(nie mnie, bo jednak znam co przyzwoitość)
i pozwól, abym patrząc na niego podziwiać mógł Ciebie.

 ----------

 Majstersztyk!

I to byłoby na tyle - o trzeciej nad ranem.

Póki co, na dzisiaj, wystarczy. 

81

Julian Tuwim, Rok i bieda

Cztery biedy na tym świecie:
Pierwsza bieda - wiosną,
Ale słonko silniej świeci
I kwiateczki rosną.

Drugą biedę lato niesie,
A z nią troski, smutki,
Ale za to w ciemnym lesie
Smaczne są jagódki.

Trzecia bieda idzie za tą,
Trapi nas jesienią,
Ale za to w babie lato
Jabłka się czerwienią.

Czwarta bieda: wiatr, zimnisko,
Mróz odetchnąć nie da,
Ale za to wiosna blisko
I - wiosenna bieda.

____________

No i pięknie.
Tyle, że prawdziwej biedy żadne nie złagodzi "ale".
Biedak nie jest w stanie innej zauważyć strony. Bieda bez reszty warunkuje cały sposób postrzegania. Jakąż by zatem trzeba się wykazać ignorancją - alboli po prawdzie, arogancją nawet - aby biednemu wpierać, co "powinien" widzieć. Bowiem jeżeli ów nie widzi - patrząc - znaczy to tyle, coby oczu nie miał.
Widać, kto ma, będzie [mu] dodane.

*

Innymi słowy, nie traktuje wierszyk o tych, którzy są bez reszty biedni.
Oni - wbrew pozorom - mają bardzo wiele. Mają bowiem ...siebie.

80

Halina Poświatowska:
 
Czy wszystko pozostanie tak samo, kiedy mnie już nie będzie? 
Czy książki odwykną od dotyku moich rąk, czy suknie zapomną o zapachu mojego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dziwić się mojej śmierci - zapomną. Nie łudźmy się, przyjacielu, ludzie pogrzebią nas w pamięci równie szybko, jak pogrzebią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszystkie nasze pragnienia odejdą razem z nami i nie zostanie po nich nawet puste miejsce. Na ziemi nie ma pustych miejsc.

(Cytat)

___________________

Nie ma pustych miejsc. Wypełniane są niemal natychmiast. 
To źle i dobrze, jak się zdaje.

79

Adam Asnyk, Gdybym był młodszy...

Gdybym był młodszy, dziewczyno,
Gdybym był młodszy!
Piłbym, ach, wtenczas nie wino,
Lecz spojrzeń twoich najsłodszy
Nektar, dziewczyno!

Ty byś mnie może kochała,
Jasny aniele...
Na tę myśl pierś mi zadrżała,
Bo widzę szczęścia za wiele,
Gdybyś kochała!

Gwiazd bym nie szukał na niebie
Ani miesiąca,
Ale bym patrzał na ciebie,
Boś więcej promieniejąca
Od gwiazd na niebie!

Wzgardziłbym słońca jasnością
I wiosny tchnieniem,
A żyłbym twoją miłością,
Boś ty jest moim natchnieniem
I słońc jasnością.

Ale już jestem za stary,
Bym mógł, dzieweczko,
Zażądać serca ofiary;
Więc bawię tylko piosneczką,
Bom już za stary!

Uciekam od ciebie z dala,
Motylu złoty!
Bo duma mi nie pozwala
Cierpieć, więc pełen tęsknoty
Uciekam z dala.

Śmieję się i piję wino
Mieszane z łzami,
I patrzę, piękna dziewczyno,
W swą przeszłość pokrytą mgłami,
I piję wino...

________________

Duma nie pozwala. Czy słusznie? Nieważne, jeśli - póki co - aktualne.
*
Przychodzi taki czas, w którym nam "patrzenie" jeno pozostaje...
Zbyt rychło przychodzi.

78

Zbigniew Herbert, Potęga smaku

To wcale nie wymagało wielkiego charakteru
nasza odmowa niezgoda i upór
mieliśmy odrobinę koniecznej odwagi
lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku
Tak smaku   
w którym są włókna duszy i chrząstki sumienia
 
Kto wie gdyby nas lepiej i piękniej kuszono
słano kobiety różowe płaskie jak opłatek
lub fantastyczne twory z obrazów Hieronima Boscha
lecz piekło w tym czasie było jakie
mokry dół zaułek morderców bark
nazwany pałacem sprawiedliwości
samogonny Mefisto w leninowskiej kurtce
posyłał w teren wnuczęta Aurory
chłopców o twarzach ziemniaczanych
bardzo brzydkie dziewczyny o czerwonych rękach
 
Zaiste ich retoryka była aż nazbyt parciana
(Marek Tulliusz obracał się w grobie)
łańcuchy tautologii parę pojęć jak cepy
 
dialektyka oprawców żadnej dystynkcji w rozumowaniu
składnia pozbawiona urody koniunktiwu
 
Tak więc estetyka może być pomocna w życiu
nie należy zaniedbywać nauki o pięknie
 
Zanim zgłosimy akces trzeba pilnie badać
kształt architektury rytm bębnów i piszczałek
kolory oficjalne nikczemny rytuał pogrzebów
 
Nasze oczy i uszy odmówiły posłuchu
książęta naszych zmysłów wybrały dumne wygnanie
 
To wcale nie wymagało wielkiego charakteru
mieliśmy odrobinę niezbędnej odwagi
lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku
Tak smaku
który każe wyjść skrzywić się wycedzić szyderstwo 
choćby za to miał spaść bezcenny kapitel ciała
głowa 

________________

Estetyka, owszem, bardzo w życiu jest pomocna. I bardzo szkodliwa zarazem. 
Nie zawaham się wręcz stwierdzić, że niekiedy zgubna.

--------------------------

Ciekawa (muzyczna) interpretacja - w wykonaniu Przemysława Gintrowskiego - tutaj.

77

Czesław Miłosz, Zaklęcie

Piękny jest ludzki rozum i niezwyciężony.
Ani krata, ni drut, ni oddanie książek na przemiał,
Ani wyrok banicji nie mogą nic przeciw niemu.
On ustanawia w języku powszechne idee
I prowadzi nam rękę, więc piszemy z wielkiej litery
Prawda i Sprawiedliwość, a z małej kłamstwo i krzywda.
On ponad to, co jest, wynosi, co być powinno,
Nieprzyjaciel rozpaczy, przyjaciel nadziei.
On nie zna Żyda ni Greka, niewolnika ni pana,
W zarząd oddając nam wspólne gospodarstwo świata.
On z plugawego zgiełku dręczonych wyrazów
Ocala zdania surowe i jasne.
On mówi nam, że wszystko jest ciągle nowe pod słońcem,
Otwiera dłoń zakrzepłą tego, co już było
Piękna i bardzo młoda jest Filo-Sofija

I sprzymierzona z nią poezja w służbie Dobrego.
Natura ledwo wczoraj święciła ich narodziny,
Wieść o tym górom przyniosły jednorożec i echo.
Sławna będzie ich przyjaźń, ich czas nie ma granic.
Ich wrogowie wydali siebie na zniszczenie.

________________

Rozum i mądrość. I jeszcze poezja.
Zawsze Dobru służą, zaś przenigdy złemu. 
(Te, które złemu, z rozumem wspólności nie mają.)
Rozum drogowskazem, lampą i poezją.
Czas jego wrogów dawno policzony.

76

Cyprian Kamil Norwid, "Ruszaj z Bogiem"

1

Przyszedł ktoś kiedyś i stanął pod progiem,
Mówiąc: "Bez chleba dziś jestem!..."
-- Lecz odrzeczono mu słowem i gestem:
"Ruszajże z Bogiem!..."

2

Więc dalej ruszył po takiej nauce,
Westchnąwszy w sobie:
"Zaprawdę, nie wiem, co teraz już zrobię,
Tu zaś -- nie wrócę..."

3

I lata przeszły, chleb znowu był tanim --
Raz księdza w drodze spotyka,
Który szedł z Bogiem do paralityka;
Rusza on za nim.

4

Ludzie -- a drogę wskazują im wprawni
Ludzie (bo duża parafia),
Aż oto patrzy, że w miejsce utrafia,
Gdzie żebrał dawniej...

5

Więc nie wszedł w dom ów, tylko klął na progu,
Wołając: "Wszechmocny Panie!
Zmiłuj się nad nim, może nie był w stanie:
Któż równy Bogu?...

6

Nie powiem dalej, bo może przelęknę --
To nadmienię tylko jeszcze,
Że -- nie zmyślili sobie tego wieszcze,
Bo -- zbyt jest piękne. 

-----------------

Powiedzieć "Z Bogiem" - a nie dać - toż to gołosłowie.
Wręcz nadużycie. (Bożego Imienia.)
Wszak lepiej jest dać, nawet bezimiennie?
I owszem, Imię - w domyśle - jedno.

*
Z Rybkowej inspiracji.

75

Czesław Miłosz, Sens 

Kiedy umrę, zobaczę podszewkę świata.
Drugą stronę, za ptakiem, górą i zachodem słońca.
Wzywające odczytania prawdziwe znaczenie.
Co nie zgadzało się, będzie się zgadzało.
Co było niepojęte, będzie pojęte.

- A jeżeli nie ma podszewki świata?
Jeżeli drozd na gałęzi nie jest wcale znakiem
Tylko drozdem na gałęzi, jeżeli dzień i noc
Następują po sobie nie dbając o sens
I nie ma nic na ziemi, prócz tej ziemi?

Gdyby tak było, to jednak zostanie
Słowo raz obudzone przez nietrwałe usta,
Które biegnie i biegnie, poseł niestrudzony,
Na międzygwiezdne pola, w kołowrót galaktyk
I protestuje, woła, krzyczy.

______________

Lecz "gdyby tak było", dla mnie nic już nie miałoby sensu.
Zobaczyć podszewkę świata - oto sens naszego trudu wart.                                                    
                                                      *
Nie mogłam się powstrzymać, by nie zacytować tego cudownego wiersza. Choć minął, a raczej został mi ostudzony, zapał do dzielenia się inspiracjami, dzisiejszy wpis na forum Fejsbukowej Myśli Poetyckiej nie mógł pozostać bez echa. Kochani, wkrótce napiszę o tych powodach, dla których tutaj "zamilkłam".

74

Ludwik Filip Czech

***

Lubię niczego

Nie musieć

Lubię płynąć z prądem

Dryfować

Patrzeć w niebo i czuć

Jak przez leniwe palce

Wartko przepływa

Konieczność

Śmieszy mnie upór

Nudzi trud

Między dniem narodzin

A śmierci

Rozwiesiłem

Hamak 
      
                                            

Ludwik Filip Czech
Źródło

----------------------

Ponoć z prądem płyną tylko śnięte ryby. Coś jest na rzeczy. 
Jednakże...
Czasem warto dać się ponieść fali, co rozstrzygnie za nas. 

73

Adam Zagajewski 

Sklepy mięsne

Afrykanin a nie Murzyn
nie słyszy się już dziś o Murzynach
którzy zginęli w kopalni węgla
to robotnicy afrykańscy ze zmiażdżonymi
czaszkami spoczęli pod zwałami mózgu
nie słyszy się już dziś o rzeźniku
starym rycerzu krwi
sklepy mięsne oto muzea nowej wrażliwości
urzędnik a nie kat
nie słyszy się już dziś o hyclu
którego nienawidziły dzieci
W dwudziestym wieku pod rządami nowej władzy rozumu
pewne rzeczy już się nie zdarzają
krew na ulicy na maskach samochodów
i na samochodach bez maski
człowiek biały z przerażenia
Europejczyk oko w oko ze śmiercią
nie słyszy się już dziś o śmierci
zgon a nie śmierć
to jest właściwe słowo
Wymawiam je i nagle spostrzegam
że moje usta wyścielono tekturą
którą dawniej nazywano milczeniem

---------------

Przetasowanie, weryfikacja, autocenzura. Poprawność polityczna i cywilizacyjny polor. 
Człowiek współczesny nie potrafi znieść surowych prawd. Musi owijać je w sreberka. 
Czy tak jest lepiej? Tak jest inaczej? Jak zwał, tak zwał.

72

Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Są takie chwile 
Są takie chwile, że się nie śmie badać
swej własnej duszy, bo się człowiek lęknie,
że ani jednej nie znajdzie w niej struny
co, potrącona, jeszcze czysto dźwięknie.

Lecz trzeba tylko jednego spojrzenia
pełnego wielkiej miłości oczyma,
by w akord związać wszystkie struny duszy...
potrzeba jednych oczu -- lecz ich nie ma!

---------------

Nie ma; oj, nie ma...  

71

Dzisiejsza propozycja jest o tyle wyjątkowa, że stanowi ją modlitwa; niekiedy również w formie śpiewanej. Melodii wprawdzie nie znam, lecz utwór towarzyszy mi w chwilach zwątpienia i marazmu. Co, zważywszy moją chimeryczną naturę, zdarza się nader często.

Święty Antoni, cudotwórco Boży

Święty Antoni, cudotwórco Boży,
Ja Ciebie wzywam, gdy serce się trwoży,
Gdy moją duszę tęsknota napadnie,
Kiedy grom pokus ciężki na nią spadnie.
 
Kiedy do pracy jestem zniechęcony,
Gdy jestem smutny albo zrozpaczony,
Wtedy do Ciebie wznoszę swe błaganie,
Ty się litujesz, dajesz posłuchanie.
 
Gdy przyjdą myśli tak czarne jak mara,
Gdy w sercu, zda się, wygasła już wiara,
Ty nie opuszczasz grzesznika nędznego,
Ty prosisz za nim Zbawcę łaskawego.
 
I kiedy dla mnie nic nie ma uroku,
I kiedy sam czuję się na każdym kroku,
Gdy przyjaciele już o mnie zapomną,
Ty nie zapomnisz, masz litość nade mną.
 
Kiedy od ludzi serce już zranione,
Gdy z ich przyczyny ono zakrwawione,
Wtedy pociechy balsam Ty w nie wlewasz,
Do przebaczenia uraz bliźnim wzywasz.
 
Więc Cię dziś błagam, o święty Patronie,
Niech znów miłością serce me zapłonie.
Niech mi się wszystko czarne nie wydaje,
Twój niech mi przykład przed oczyma staje.
 
Ty bądź mi ojcem, bratem, przyjacielem,
Ty przewodnikiem i nauczycielem,
Niech się nie lękam; pewny Twej opieki,
Niech idę śmiało w świat Boży, daleki!
 
Wszak co Ty zechcesz, to uprosić zdołasz,
Gdy do Dzieciątka Jezus o to wołasz;
Uproś więc spokój mej duszy znękanej,
Dodaj ochoty boleścią szarpanej.
 
Wyproś pokorę, czystość sercu memu,
Niech się podoba zawsze Panu swemu,
Prowadź mnie drogą, co wiedzie do nieba,
Naucz, jak cierpieć i modlić się trzeba.
 
A gdy już stanę u bramy wieczności,
Ty wtenczas wprowadź duszę do jasności,
A Bóg ją przyjmie jako własność swoją.
W niebie powiększy ona chwałę Twoją.

70

 Przemysław Biecek, Wiersze pisze się w chwilach samotności

Wiersze pisze się w chwilach samotności,

bo przecież nie gdy są goście,
nie gdy się całuje żonę,
nie gdy bawi się z synem,
nie gdy przeżywa się chwile szczęścia.

Samotność to dobry czas na pisanie wierszy
to spaja z czytelnikiem
nikt przecież nie zazdrości samotności,
nie pożąda samotności bliźniego.

Wiersze też czyta się w chwilach samotności,
pomijając może wieczorki autorskie
i odczyty wierszy na lekcjach polskiego
to jednak na szczęście nie przydarza się każdemu wierszowi.

Czy to sprawia, że wiersze lubią samotność?

Czy są wiersze, które nie chcą być czytane na głos?
Takie, które chcą z kartek wskakiwać do głowy,
wykorzystać swoje 30 sekund,
zabłysnąć po cichu i zniknąć?

Te bardziej egoistyczne chcą pewnie zostawić po sobie choćby dwuwers.

Tak, wiersze pisze się w samotności,
Pisząc wiersz tworzy się cień z którym można przez chwilę pobyć
W tej intymnej chwili dzieli się z wierszem wszystkie myśli i pragnienia.

A później...
Suszymy go i wieszamy obok innych wierszy.

---------------

Zawsze w samotności, w interakcji z cieniem.
Który inspiruje - znikając chwilę potem.
Który czai się tuż za rogiem. Który, kiedy chce, powraca.

69

Czesław Miłosz, Los 

Czy tym samym jest żołądź i dąb oszroniały? 
Czy tym samym jest paproć i węgiel kamienny? 
Czy tym samym jest kropla i fal morskich wały? 
Czy tym samym jest metal i pierścionek cenny? 

Czemuż więc zapytujesz mnie o wiersze dawne 
I o minionych dziewczyn cudaczne imiona? 
Niech wiersze moje drogą jaką kto chce chodzą, 
Niechaj moje dziewczyny innym dzieci rodzą, 
Mnie węgiel, dąb i pierścień, i fala spieniona.

---------------

Życie jest drogą bez powrotu. Świat się przepoczwarza, a my z nim. Nieustannie.